Ik zat achter een stapel Britse kranten en ik las hoe het nieuws in het Verenigd Koninkrijk, net zoals bij ons, volledig werd gedomineerd door de nakende verkiezingen. De katernen puilden uit van de persoonlijke details over Gordon, Nick en Dave - en wie van hen zijn vrouw het liefste zag. (Het is mooi dat wanneer het beleid faalt, tenminste huwelijksgeluk nog de doorslag kan geven in een campagne.) Ergens achter in The Times vond ik eindelijk wat ik zocht. Een foto van een blond meisje van 21, niet meer dan enkele vierkante centimeters groot. Ze was opgemaakt, waarschijnlijk voor een feest, en keek mij breed lachend aan.

Vicky

Het meisje heette Vicky Harrison. Enkele weken geleden heeft zij zelfmoord gepleegd. Na twee jaar intensief zoeken en tweehonderd onbeantwoorde sollicitatiebrieven had ze nog steeds geen job kunnen vinden. Niet omdat ze een probleemgeval was, of zelfs maar lui of dom – Vicky kon schoolresultaten voorleggen waarvan ik vroeger niet eens durfde te dromen – maar simpelweg omdat niemand haar kon gebruiken. Ze wilde lerares worden of tenminste secretaresse op een school. Toen dat niet lukte, probeerde ze het als winkeljuf, serveerster en lunch lady, telkens zonder succes. De wachtuitkering die ze ontving was zo karig dat ze het zich niet meer kon permitteren om af en toe iets leuks te doen met haar vrienden. Die vervreemding en de herhaaldelijke afwijzing zijn haar te veel geworden.

San F.

Ik las het bericht nog een tweede keer, met een krop in de keel. Ik kon mij perfect voorstellen hoe Vicky zich heeft gevoeld, omdat ik en veel van mijn studiegenoten hetzelfde hebben meegemaakt. In de maanden nadat ik afstudeerde, heb ik ook een honderdtal brieven uitgestuurd, waarop ik steeds hetzelfde antwoord kreeg: voor de grote jobs had ik niet genoeg ervaring, voor de kleinere was ik overgekwalificeerd. Wanneer ik uitzonderlijk toch werd uitgenodigd voor een gesprek, wrong ik dat vakkundig de nek om. Ik was niet zelfzeker genoeg en mijn eerste indruk is altijd al een probleem geweest. Ik zwierf van de ene interimjob naar de andere; ik heb dossiers gekopieerd, magazijnartikelen gescand en in donkere archieven mappen gesorteerd. Pas na twee jaar kon ik mijn eerste contract van onbepaalde duur tekenen. Deeltijds werk, en onder mijn diploma.

Nieuwe lichting

Ik klaag niet, voor mij is het ergste achter de rug. Maar binnenkort wordt het vakantie en studeert er een nieuwe lichting jongeren af, in het slechtste geval humane wetenschappers die geen echte stiel hebben geleerd, alleen maar hoe ze moeten nadenken. Zij zullen op zoek gaan naar hun droomjob en al gauw het deksel op de neus krijgen. Zij zullen horen dat zij onervaren zijn, of overgekwalificeerd, of dat er geen plaats voor hen is. Zij zullen zelfs horen dat er geen interimjobs meer zijn, dat het aan de crisis ligt en dat ze alleen maar geduld moeten hebben, maar dat is een leugen. Het ligt niet aan de crisis. Dit probleem bestaat al veel langer en zal niet uit zichzelf weer verdwijnen.

En natuurlijk heb ik het maar over een minderheid van de werkzoekende jongeren en hopelijk zal het met hen nooit zo vreselijk aflopen als met Vicky Harrison. Maar als wij dit nog verder laten ontsporen, zitten we binnenkort met een volledige generatie van gedesillusioneerde twintigers die wel willen werken, maar daartoe de kans niet krijgen. Die al bij hun eerste stappen in de grotemensenwereld te horen krijgen dat er niemand op hen zit te wachten. Dat gevoel van nutteloosheid is loodzwaar om te dragen.

Kladpapier

De afgelopen dagen heb ik kopstukken van elke Vlaamse partij horen zeggen: “dat we maar gauw van Brussel-Halle-Vilvoorde af zijn, zodat we eindelijk meer belangrijke beslissingen kunnen nemen.” Vindt gij het vreemd dat ik onderhand mottig word van zulke uitspraken? Zullen wij anders na de zomer al onze ongebruikte diploma’s binnenbrengen, als kladpapier om een volgend splitsingsvoorstel op uit te werken? Dan dienen die tenminste nog érgens voor.

(Voor Vicky Harrison, 1989-2010.)

www.soren.be

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod