“Hier staat een zak”, zei de oude man. “Ja, een zak”, antwoordde zijn vrouw. “Van de Hema, zie? ‘Hema’ staat er op.” “Ja, ik zie het.” Het bleef even stil. Samen keken ze naar de zak. “De mevrouw die hier voor ons zat, zal die vergeten zijn”, besloot de man. “Hmm-mm.”
De zak kon de vrouw niet zoveel meer schelen. Haar echtgenoot daarentegen liet zijn ontdekking niet los: “ik ga die afgeven aan de juffrouw achter de toog.” Geen antwoord. De man stond recht, nam de zak van de Hema van de grond, gluurde met dichtgeknepen ogen even naar de inhoud en verdween dan naar de achterkant van het café.
De sjaal
Bleven over: de vrouw en ik. Zij comfortabel in een kleine lederen fauteuil, haar beide handen rustend op een zware wandelstok – een trotse houding, alsof ze die stok net als een speer de grond had ingedreven, los door de parketvloer heen. Ik op de tweepersoonsbank tegenover haar, half ineengedoken van vermoeidheid. Ik omklemde mijn koffie zoals huisvrouwen uit de reclame dat doen met een kom soep van Royco wanneer het buiten guur weer is. Het was nog niet opgehouden met regenen, zag ik toen ik over mijn schouder door het raam keek.
Ik draaide mijn hoofd terug en keek recht in ogen van de oude vrouw. Ik moet geschrokken zijn, maar daar reageerde ze niet op. Ze bleef mij alleen maar streng aanstaren. “Mooie sjaal dat gij aanhebt”, zei ze uiteindelijk, op een toon waaruit ik niet meteen kon opmaken of ze dat oprecht meende of dat ze daar eigenlijk nog “gij flikker” aan wilde toevoegen. Ik schoot in de lach en omdat ik niet helemaal zeker was welk antwoord ze verwachtte, bedankte ik haar. Op de achtergrond schuifelde haar man terug het decor in.
Het been
“Zo”, zei hij toen hij weer stilstond. “Gaan we nu nog eens naar het toilet?” De vrouw bevestigde door te zwijgen. Met een kracht die ik uit zijn oude armen niet meer had verwacht, schoof de man fauteuil én inhoud een kwartslag opzij. Niet langer gehinderd door het tafeltje, kon hij zijn vrouw bij de schouders nemen en haar voorzichtig maar kordaat overeind helpen. Nu pas viel het plastic linkerbeen mij op. Routineus en een tikje verveeld liet de vrouw zich voetje voor kunstvoetje naar het toilet begeleiden. In haar waardigheid probeerde ze om meer gewicht op haar stok te leggen dan op haar echtgenoot.
Mijn koffie werd koud. Na een paar minuten kwam de man alleen het toilet weer uit. Hij liep naar buiten en kwam terug met een rolstoel, die hij in één vloeiende beweging openklapte. Hij hield de wc-deur open voor zijn vrouw, maar die wuifde zijn hulp weg en ging op eigen kracht zitten. De man zei nog iets tegen het meisje achter de toog, iets over de zak van de Hema, en rolde daarna zijn vrouw naar buiten – achteruit, om ongelukken te vermijden op het trapje aan de ingang. Ik wilde haar nog een fijne avond wensen, maar ze keek niet meer om.
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
31/08/2010 om 14:16
Ik zou hier op zeer uiteenlopende manieren kunnen reageren, maar met dit bericht doe ik een gewaagde gok:
1. Bevindt de toog zich wel aan ‘de achterkant van het café’?
2. En indien het antwoord op vraag 1. ‘nee’ is, woont de oude man - die geen zak is - maar ‘met dichtgeknepen ogen even naar de inhoud gluurde’, op Lauriergracht nº 37?
3. Indien ‘ja’ (op vraag 2.), dan weet ik hoe jij heet, en wat er in die zak zat…
31/08/2010 om 14:56
Mooi stuk over het echte leven.
Veel groeten,
Herr M. Lextérieur.
31/08/2010 om 16:46
Welkom terug San!
Is je boek ondertussen bijna uitgeefbaar geworden?
01/09/2010 om 12:19
@ Daniel
Wat heeft Batavus D. hiermee te maken?
Leg eens uit aub, kan er geen touw aan vastknopen.
01/09/2010 om 16:10
@J. De Clerck
De auteur wordt afgebeeld met een sjaal en drinkt koffie. De sjaal komt bovendien ook aan bod in de tekst. En samen met ‘de zak van de Hema’ zou je daar dus een verwijzing naar Max Havelaar in kunnen zien:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Max_Havelaar_%28boek%29
De ‘zak van de Hema’ zou dus ‘het pak van Sjaalman’ kunnen zijn:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Pak_van_Sjaalman
Bemerk dat de auteur een sjaal draagt, en dat ‘Sjaalman’ in Max Havelaar de auteur is van de artikelen die in ‘het pak van Sjaalman’ zaten.
Maar de vergelijking kan toevallig zijn, en daarom is het gewoon een hypothese…
02/09/2010 om 11:38
@Daniel
Dank je voor de uitleg. Het is me nu iets duidelijker geworden. Door de Lauriergracht zat ik toch al in het goede boek,
maar de sjaal, daar had ik overgelezen. ‘t Is ook al lang geleden, zou het beter nog eens ter hand nemen.
BTW: interessante links naar Wikipedia.
mvg
Jan
02/09/2010 om 11:56
Jullie lezen te veel boeken.
02/09/2010 om 20:34
….Een klein meisje zat op de stoep, en kleedde haar pop aan. Ik vroeg of
m’nheer Sjaalman daar woonde? Ze liep weg, en de moeder kwam.
—Ja, die woont hier, meneer. Gaat uwee maar de trap op, na ‘et eerste
pertaal, en dan de trap na ‘et tweede pertaal, en dan nog ‘en trap, en
dan is uwee-d-er, want uwe komt er vanzelf. Myntje, ga ‘es eefe segge
datter ‘en heer is. Wie kanse segge, dat er is, meneer?
Met die rolstoel en dat plastic linkerbeen?? Meneer Sjaalman zal mogen sjouwen om haar boven te krijgen!!
04/09/2010 om 22:46
@ Dhr. Yerzerkiy:
Wat u zegt is misschien waar, maar ik ken nog veel andere - en nog slechtere- liefhebberijen waarmede men zijn tijd kan verknoeien.
@ Dhr Van Opstal:
Als ervaringsdeskundige ( gelukkige bezitter zijnde van een plastic rechterbeen), kan ik u geruststellen.
De trap AF is nog veel lastiger dan de trap OP. :):)
05/09/2010 om 22:13
@Staf Van Opstal,
Nee, toch niet, want het is Sjaalman die hoog op een zolderkamertje woont, en dus niet de oude man, want die woont op Lauriergracht nº 37…
06/09/2010 om 11:14
@Daniël: dan moet dat kunstbeen duidelijk een verwijzing naar Elsschot zijn.