De buik van mijn thuisstad is opengebroken. Het Leuvense Fochplein wordt heraangelegd en waar vroeger mottige bloembakken stonden en volgend jaar een fietsenstalling zal komen, zijn archeologen nu volop middeleeuwse kelders aan het blootleggen. Dit weekend stond ik aan de dranghekken rond de site te luisteren naar mijn vriendin, die zich samen met een wildvreemde oude man verbaasde over de antieke tegelvloeren die daar zo lang onder het wegdek verborgen hadden gelegen. Ik deed alsof ik hun gesprek aan mij voorbij liet gaan, maar genoot stiekem van hun enthousiasme.
Televisiearcheologie
Het lijkt ongetwijfeld een flauwe en vergezochte vergelijking, maar precies diezelfde stiekeme ontroering ervoer ik later dat weekend opnieuw toen ik op de televisie naar De Jaren Stillekes keek. Want vlak onder de smerige asfaltlaag van kookprogramma’s en danswedstrijden en esoterisch geneuzel waarmee de Vlaamse televisie vandaag is geplaveid, schuilt er blijkbaar óók een tweede, mooiere wereld, die elke zondagavond door Steven Van Herreweghe wordt uitgegraven en afgeborsteld.
Ik besef dat er iedere dinsdag wel ergens een column verschijnt waarin dit programma wordt bejubeld, maar het ís ook uitzonderlijk dat een compilatieshow zelf zoveel toevoegt aan het verzamelde archiefmateriaal. De Jaren Stillekes is misschien nog net iets te veel hit-and-miss, maar de afleveringen die er boenk op zitten, zijn ronduit fantastisch. De aflevering met Tony Corsari zat er boenk op.
Ik ben te jong om Tony Corsari nog te hebben gekend. Ik heb zijn programma’s nooit gezien en ik ben daar niet rouwig om, want de fragmenten van zondag waren hopeloos gedateerd en Corsari’s grapjes tenenkrullend flauw, maar het eerbetoon dat de oerpresentator kreeg was grandioos. Met dank aan Luc Appermont, de centrale gast van deze aflevering, die zichzelf volledig wegcijferde.
Televisiegoud
Het moet een moeilijke afweging geweest zijn van de redactie. De omweg via Luc Appermont was nodig, want een hele aflevering rond Corsari hadden zij nooit kunnen maken: de televisielegende mijdt al decennia lang het voetlicht en trouwens, niemand zou het aandurven om de goedbedoelde, maar soms venijnige spot waarop het programma drijft tegen Corsari te gebruiken. Aan de andere kant mocht de échte gast zich op geen enkel moment buitengesloten voelen. Dat bleek gelukkig geen probleem. Ten tijde van Waagstuk stond Appermont bekend als een robot, een machine in dienst van het format, maar zondagavond viel er alleen oprecht plezier van zijn gezicht af te lezen.
Zodra zijn twee gasten samen Waarom zijn de bananen krom? inzetten - Corsari zonder aarzelen, Appermont eerst wat onwennig maar daarna met vochtige pretogen - kon Van Herreweghe rustig achterover leunen: deze aflevering was legendarisch geworden.
Televisieafscheid
Nog veel mooier dan zijn memorabele terugkeer dit weekend vond ik de manier waarop Corsari in 1964 van het scherm verdween, net op het moment dat hij de allergrootste was geworden. Er is heel wat klasse voor nodig om je eigen hoogtepunt te herkennen en nog veel meer lef om er op dat moment mee te op te houden en nooit meer terug te keren.
Zondag mocht ik opblijven om naar Tony Corsari te kijken. Hij was drieëntachtig. Het was zijn laatste keer op de televisie en ik ben dolgelukkig dat ik met mijn avond niets nuttigers heb gedaan.
@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
