Kijk, van mij moet iedereen vooral doen wat hij zelf leuk vindt, maar ik heb carnaval altijd een feest voor zwakzinnigen gevonden. Als de Unesco zo onder de indruk is van volwassen mannen die vier dagen lang in een jurk bier drinken en lopen te schreeuwen, dan waren wij in mijn studententijd elke week werelderfgoed.

En misschien zou dat hele carnaval mij niet eens storen als het nog ergens voor stond. Maar of het nu Aalst is of Zichem, Tenerife of Rio, overal is het liederlijke volksfeest in de eerste plaats een toeristisch curiosum geworden, een traditie zorgvuldig ontdaan van alles wat zij ooit betekende.

Wie van de feestvierders wordt morgen wakker en beseft dat de voorbije dagen niets meer waren dan een laatste uitspatting vóór de vastentijd? Gelovig of heiden, wie kan er nog de moeite opbrengen om veertig dagen lang iets, om het even wat maar tenminste iéts, te ontberen?

Ik heb een vriendin (of ik hád een vriendin, dat moet ik eens nakijken want ik heb haar in maanden niet meer gemaild) die ik bewonder om de onmogelijke vastenopdrachten die zij zichzelf geregeld oplegt. In haar meest overmoedige momenten probeert zij de ramadan vol te houden, andere jaren geeft zij een maand lang haar chocolade op. Op dit moment eet ze geen enkel voedsel meer dat E-nummers bevat. Zoiets vraagt een enorme inspanning, reflectie en zelfdiscipline, drie zaken die ik zelf niet op overschot heb.

En toen kwam ik op een onverwachte plaats, tussen alle crap die op Facebook de ronde doet, de meest sympathieke actie tegen die ik in jaren had gezien. Eén meisje, Alexia Leysen, had in haar eentje al negenduizend mensen ervan kunnen overtuigen om veertig dagen zonder vlees te leven. Neen, sterker nog: wie meedoet, hoeft de opdracht niet eens vol te houden. Zelfs één dag is al genoeg. Het is de poging die telt.

In een tijd waarin alle acties tegelijk ludiek moeten zijn en toch een achterliggende politieke boodschap moeten verkondigen, is Alexia’s plan verfrissend eenvoudig. Ja, natuurlijk, de voordelen van minder vlees eten zijn bekend, die stonden eerder al in Jonathan Safran Foers Dieren eten en worden op de website nog eens kort herhaald. Vegetarisch leven is gezonder, het spaart water uit en genoeg CO2 om in de zomer eens naar Zuid-Frankrijk te kunnen rijden met de airco op min drie en bovenal gaan er geen dieren dood. Maar daar is het mij niet om te doen.

Ik wil hieronder geen voorspelbare reacties krijgen als “jullie hippies hebben mij niet te vertellen wat ik moet doen of laten”, “een mens is gemaakt om vlees te eten” of “Hitler was ook vegetariër”. Ik probeer niemand te bekeren. Maar of het nu vlees is of iets anders, het is belangrijk dat ieder van ons af en toe iets vanzelfsprekends opgeeft en even stilstaat bij zijn consumptiegedrag.

Vanaf morgen eet ik niet alleen geen vlees meer, ik geef ook alcohol op en, wie weet, misschien zet ik zelfs mijn luiheid opzij en stuur ik een e-mail naar iedereen die al zo lang op een antwoord van mij wacht. Maar eerst vanavond nog een moddervette dinsdag, compleet met een schranspartij en een paar kratten wijn. De Unesco mag altijd eens komen kijken.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod