Ik had er nochtans zin in. Ik weet dat ik met beide voeten in de marketingtruc van Woestijnvis ben getrapt, maar voor het eerst in jaren keek ik er nog eens naar uit om mijn hele zondag voor de televisie door te brengen en de Ronde van Vlaanderen te volgen. Het is te zeggen: dat was het plan. Toen ik de dag zelf om negen uur in de zetel plofte, merkte ik nog vóór de officiële start dat ik het al beu was. Ik had mijn overdosis wielrennen gehad.
Dat kwam door de veertienduizend voorbeschouwingen die ik in de drie weken vóór de Ronde heb moeten trotseren. In de krant, op de radio, in televisieprogramma’s die in de verste verte niets met sport te maken hebben, overal werd iedere beschikbare Bekende Vlaming opgetrommeld om zijn lofzang zingen op Vlaanderens Mooiste. Het trieste hoogtepunt van de gekte kwam er zondagochtend zelf, toen na de start van de wedstrijd de live-uitzending werd onderbroken voor De Zevende Dag, waarin drie kwartier later opnieuw een voorbeschouwing werd gegeven bij een koers die al was begonnen.
Nu hou ik wel van een beetje duiding en achtergrondinformatie op zijn tijd, alleen waren al deze analyses onderling perfect inwisselbaar. Stuk voor stuk beperkten ze zich tot de discussie of de gedoodverfde winnaar nu met vijf minuten of een half uur voorsprong over de meet zou rijden. Telkens werd pijnlijk duidelijk dat deze gesprekken enkel dienden om te maskeren dat er helemaal niets nieuws te melden viel.
Mensen houden van de Ronde, ja, maar niet in die mate dat er drie weken op voorhand al uren moeten worden volgepraat zonder dat er iets wezenlijks wordt gezegd. Die obsessie is een kunstmatig gecreëerde behoefte, een opbod tussen kranten en televisiezenders onderling dat minder met het publiek te maken heeft dan één redacteur ooit zal durven toegeven.
Kapotanalyseren
En deze geforceerde Rondegekte is een symptoom van iets groters. Ook in andere domeinen wordt de eindeloze analyse gebruikt als redmiddel wanneer er niets nieuws te vertellen valt. Neem de regeringsvorming: er komt maandenlang geen schot in de zaak, dus slaan journalisten en hun vaste deskundigen zelf aan het speculeren. Een formule met zeven, met negen? N-VA eruit, de liberalen erin? Meer praten over minder of toch maar meteen nieuwe verkiezingen? Elke mogelijke piste wordt in detail doorgesproken en daarna voorgelegd aan politici voor een reactie – voor zover zij die kunnen geven in een soundbyte van een halve minuut.
Vorige week heb ik de historische HBO-reeks John Adams gezien. Daarin krijgt de tweede president van de Verenigde Staten aan het begin van zijn carrière een gouden onderhandelingstip mee: om je eigen standpunten te kunnen doordrukken, moet je je tegenstander het gevoel geven dat hij ze zelf heeft bedacht. Precies die strategie wordt politici vandaag ontnomen, nu elke mogelijke en onmogelijke oplossing als hypothese wordt geponeerd in de studio’s – om meteen weer van tafel te worden geveegd. Onderhandelaars zijn de illusie kwijt dat zij eigen ideeën kunnen aanbrengen.
Het kapotanalyseren zuigt alle plezier uit een sportwedstrijd en alle fut uit regeringsonderhandelingen. Het zou geen kwaad kunnen als een redactie af en toe eens zou zeggen: “vandaag valt er niets te melden, we gaan over naar het volgende item”. Zonder veel gepraat over niets, zonder gespeculeer, zonder dat een hoofdrolspeler na één indrukwekkende overwinning meteen tot superheld wordt gebombardeerd.
Ik heb de voorbije weken regelmatig aan Tom Boonen gedacht, en de uitspraak waarmee hij al enkele jaren zijn nederlagen pareert: “het is maar fietsen, he.” Er is iets grondig mis met een maatschappij waarin wielrenners de voice of reason zijn.
05/04/2011 om 17:04
Mooie analyse. En inderdaad, ook ik deelde de laatste weken hetzelfde gevoel. “Trop est trop”. Om dan nog te zwijgen over “De Ronde” als fictiereeks… Tja… Ik vraag me af in hoeverre Jan Eelen niet veel eerder als trouwe soldaat door zijn generaal Wouter uitgestuurd werd om de aankoop van de wielerwedstrijden te gaan rentabiliseren op de kap van de brave Vlaamse burger? En dan die ettelijke pagina’s pseudo-analyse in De Standaard over het hoe en het waarom van de (spectaculaire) daling van de kijkcijfers van de fictiereeks. Ongezien. Een medium die zich hiertoe leent, is de naam van kwaliteitskrant niet waardig. De burger beseft eigenlijk veel te weinig dat de belangenverstrengeling in de Vlaamse media dermate angstwekkende vormen aanneemt dat betrouwbare informatie zeldzaam wordt. De redactionele koers van Humo wordt nu bepaald door Wouter Vandenhaute. Diezelfde Wouter Vandenhaute zetelt in de raad van Bestuur van Corelio, uitgever van o.a. Het Nieuwsblad en De Standaard. Het Nieuwsblad is belangrijke mediapartner van Flanders Classics, eigendom van De Vijver, de holding van Wouter Vandenhaute. En Corelio is dan weer aandeelhouder van De Vijver, moedermaatschappij van Woestijnvis. En Woestijnvis lepelt ons dan weer dagelijks een aantal VRT-infotainmentprogramma’s in de maag, die zich allemaal bezondigen aan “crosspromotions” (of het promoten van ons kent ons…). En tezelfdertijd moet VRT “kleiner groeien”, omdat ze eigenlijk een te groot marktaandeel hebben. Dit zou eigenlijk moeten betekenen dat de concurrerende zenders een te klein marktaandeel hebben, maar dit is ook niet het geval. In zekere zin zijn er te weinig spelers op de markt, omdat onze markt al bij al een kleine markt is. Maar bovenal zijn wij een besloten volkje geworden, die niet meer over de lands- of taalgrenzen kijkt. Het is bijzonder jammer dat onze media in handen zit van een kleine kliek, die de media domineren, waardoor we ons afgesloten hebben van de buitenlandse media. Het gevolg is een beklemmende en enge Vlaamse tunnelvisie, waarbij wij veroordeeld worden om de door Woestijnvis gehypete fenomonen goed te vinden, op straffe van er niet bij te horen als men durft hieraan te twijfelen.
05/04/2011 om 17:45
Aha!
maar stel je dan eens voor dat je daar woont waar die wielergekte, breed uitgespreid over het hele weekend (want op de zaterdag voor de ronde mag je zelfs als onbehouwen amateur met een fiets zowat alles) zelfs niet aan een en ander kunt ontsnappen door geen TV of radio aan te zetten of de krant ongelezen in de papierbak te gooien…
En ja : ik denk dat ik wel begrepen heb dat San de ronde-gekte slechts aangrijpt als aanleiding voor een diepere, en belangrijkere beschouwing. Alleen wou ik op mijn beurt de blog aangrijpen voor een beschouwing over de ronde (of welke andere velo-koers ook, die de vlaamse ardennen regelmatig tot de status van quarantaine-gebied veroordeelt).
05/04/2011 om 20:30
Zou het niet kunnen zijn dat al dat gedoe over de “ronde van Vlaanderen”, en natuurlijk ook al die ander koersen gewoon goedkoop entertainment is?
Waarschijnlijk ook nog met hoge kijkcijfers.
05/04/2011 om 23:53
Voor alles hier een verkeerde kant opgaat: ik heb helegaar niets tegen Woestijnvis en De Ronde is het schoonste wat wij in jaren op de televisie te zien hebben gekregen.
06/04/2011 om 10:10
Geef het gepeupel brood en spelen. Hou ze vooral dom en dwaas.
Cancellara Mercxker dan Merckx
Boonen gezicht van alle cool.
Pozatto als untermensch omdat hij het waagde naar Gilbert te koersen. Foei! Hoe durft hij!
Van s’morgens tot s’avonds idiote vragen van radio en tv reporters te beluisteren….”….was het een moeilijke koers Luc?….”
“….are you disappointed Fabian, now that you lost this race?….”
Acht uren gewauwel van Vannieuwenkerke - Wuyts - De Cauwer wordt je kotsbeu.
Gemekker over hier of daar 10 of 15 seconden voorsprong of achterstand in deze of gene koers. Wie hoeveelste was in welke koers van 45 jaar geleden.
Telkens opnieuw, in elke koers.
TV uitgeschakeld.
Iedereen en alles in een tv reeks - een boek - Ellenlange teksten in Joepie - Dag Allemaal - Sport magazine
We weten inmiddels ook alles over de lieven en het sexleven van renners en voetballers.
Kassa kassa.
Nog méér euforie.
06/04/2011 om 11:35
Die “rondegekte” lijkt mij toch echt van het goede te veel…
Net of er samen met voetbal niets anders meer bestaat in ons land.
Er zou meer belangstelling moeten komen voor ernstige onderwerpen die het dagelijks leven van de burger aanbelangen en bepalen.
07/04/2011 om 11:20
enkele dagen van het jaar toeleven naar iets moois en plezierigs is voor sommigen blijkbaar al onverteerbaar.
jongens toch…
in De Standaard vindt men elke dag voldoende ernstige onderwerpen die worden besproken.
07/04/2011 om 11:32
Ik begrijp dat er over een overdosis aan voorbeschouwingen was voor De Ronde, maar het is een overdosis die je je voor een groot stuk zelf toedient. Ik heb bewust krantenartikels gemeden die erover gingen, of enkel diegene gelezen waarvan de geïnterviewde of de titel mij bijzonder aansprak. Als het teveel aan bod kwam op TV, dan zapte ik even of liep de kamer uit. Zo simpel is het. Je kan voorkomen dat je eraan geërgerd wordt.
Trouwens, om het allemaal beter te leren plaatsen, kan ik iedereen aanraden om delen van het parcours zelf te rijden met de fiets, en best als het niet te druk is. Op die manier kan je je beter inleven in de lastigheidsgraad en weet je beter waar het allemaal over gaat.