Het doet pijn om het toe te geven, maar ik ben verslaafd aan reality-tv. Ik kan zelfs niet meer het excuus gebruiken dat ik alleen maar kijk uit nieuwsgierigheid of leedvermaak, daarvoor is het ondertussen al te laat. Ik heb echt een ernstig probleem.

Ik denk dat het hiermee te maken heeft: voor mijn dagtaak zit ik van negen tot vijf bedolven onder kunstfilms, waarin zo zwaarwichtig mogelijke onderwerpen worden behandeld middels ultra-trage, minutieus uitgedachte beelden. Als ik dan ‘s avonds vanuit mijn zetel ergens een camera slordig in het rond zie zwiepen in een poging om een man te volgen die honderduit praat over zijn cuisson dan wel gevoelens, in een streektaal die ik zelfs nog nooit heb gehóórd, dan wordt mijn brein daar rustig van. Tenminste: tot de eerste roes is uitgewerkt. Daarna begin ik mij te ergeren en tegen het einde van de avond vind ik mezelf terug in een schuimbekkende tirade tegen iedereen die aan dit soort programma’s meewerkt of er zelfs maar naar kijkt.

Zapperdezap

En toch lukt het mij niet om de televisie uit te zetten. Ik zap van Komen eten naar Boer zoekt vrouw en als daarna de BBC ook nog The Apprentice uitzendt, blijf ik wel wat later op. Sinds enkele weken betrap ik mezelf er zelfs op dat ik in het weekend via een piepklein YouTube-schermpje complete afleveringen zit te streamen van Holland in da Hood, een nieuw uitlachformat van een Nederlandse commerciële zender. In dit sociale experiment wordt een klein dozijn polderhiphoppers naar Los Angeles gestuurd om te kijken of zij daar, als blanksten aller blanken, kunnen overleven. (Spoiler: neen.) Het is zo tenenkrullend slecht dat ik bijna uit elkaar spat van plaatsvervangende schaamte wanneer ik die jongens hun stoere machopraat hoor uitkramen in het plat Limburgs, gelardeerd met Engelse uitdrukkingen die zij ergens in een film hebben opgevangen en nu krampachtig hun keel uit forceren. Maar ik kan het niet uitzetten.

(Oh, wat hoop ik dat er niet echt een god bestaat, die mij aan het einde van mijn leven bij zich zal roepen en zal vragen: “waar is dat boek dat gij ging schrijven, en wat is er gebeurd met alle troost die gij uw vrienden had kunnen schenken?” Als antwoord zal ik verlegen naar mijn schoenen staren en stamelen: “ja, Heer, ik was dat allemaal wel van plan, maar die week was er juist een man op Komen eten in een felgele sweater die tegen iedereen loog over wat hij kon.”)

Lelijke tv

Nu de gloriejaren van het genre voorbij zijn, is reality-tv trouwens nog veel lelijker geworden, en zorgvuldiger gescript dan de meeste fictie. Deelnemers komen niet meer met hun eigen huis op tv, maar lenen een villa die beter past bij het imago dat ze zich willen aanmeten. Ze presenteren, zingen en dansen tijdens het koken, in de hoop dat iemand, wie dan ook, hun een nieuwe carrière zal schenken. Er bestaat zelfs een select clubje van realityveteranen die zich inschrijven voor élk programma dat nieuwe kandidaten zoekt – alsof ze bij elke oproep een lang vergeten talent herontdekken. Misschien wordt het tijd dat we speciaal voor hen een nieuwe regel invoeren: ieder van ons krijgt een bonnetje voor een deelname aan één realityshow naar keuze. Wie zich daarna nog voor een tweede programma inschrijft, wordt stante pede vogelvrij verklaard. De bloedige, meedogenloze jacht die daarop volgt, zenden we op haar beurt in primetime uit op VT4.

Ik zou daarnaar kijken.

San F. Yezerskiy

www.soren.be

@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u nstemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod