In de compleet verkeerde veronderstelling dat ik af en toe ook wel eens nadenk over de grote wereldproblemen, in plaats van mij alleen maar bezig te houden met mijn eigen, kleine, persoonlijke sores, hebben verschillende mensen mij de afgelopen week gevraagd hoe ik nu precies dacht over het protest van de Occupy Wall Street-beweging en de Indignados in Europa. Die vraag kwam telkens van jongere mensen, die zichtbaar enthousiast waren geworden van de beelden op het journaal en geloofden dat we misschien wel aan de vooravond stonden van iets groots, dat de betogingen die vandaag in de grote Westerse steden uitbreken misschien wel iets wezenlijks in gang zullen zetten.
Elke keer heb ik een beetje bedremmeld mijn schouders opgehaald, en gezegd dat ik daar ook allemaal niets van af weet. Dat ik de laatste maand maar één opvallende verandering heb gemerkt in de financiële wereld: toen Dexia in opspraak kwam door haar rommelkredieten, heeft het Brusselse personeel van de ene dag op de andere alle Post-it Wars werkstukjes van haar vensters weggehaald.
Veel te diffuus
Maar ach, natuurlijk heb ik ze wel met veel aandacht gevolgd, de berichten over de jongeren die eerst in Madrid en daarna in Brussel in groter getale dan verwacht samenkwamen om hun ongenoegen uit te schreeuwen en een eerlijker systeem te eisen. Vind ik het knap dat zij daarvoor op straat komen en willen overnachten in een ijskoud park? Jazeker. Ben ik ervan overtuigd dat zij ook maar het minste zullen kunnen veranderen? Verre van.
De Indignados zijn in hetzelfde bedje ziek als de iets minder mediagenieke groep die enkele maanden geleden de Shame-betoging opzette: zij weten zeer goed waar ze tégen zijn, maar kunnen zelf geen werkbaar alternatief aanbieden. Omdat de beweging er expliciet voor kiest om geen leiders of woordvoerders aan te duiden, klinken haar eisen veel te diffuus. De acties worden gecoördineerd door een dagelijkse “directe vergadering”, maar de beperkingen daarvan kon je al meteen zien aan de staat waarin de demonstranten het HUB-gebouw achterlieten waar zij tijdelijk onderdak vonden. Een beweging die niet kan ingrijpen wanneer een tiental onverlaten piemels begint te tekenen op de muren van een universiteitsbibliotheek, vertrouw ik ook niet meteen om daarna een volledig nieuw politiek en financieel systeem uit te werken.
Veel erger dan dat geloof ik niet dat het nog mogelijk is. Hoe talrijk de 99% in absolute cijfers ook zijn, het zal hen, ons, nooit lukken om de financiële Golem die wij hebben gecreëerd weer op de knieën te krijgen.
Jaloers
En net daarom ben ik dan toch zo verschrikkelijk jaloers op die jongens en meisjes: niet om wat ze effectief kunnen veranderen, maar omdat ze tenminste proberen. Omdat ze bereid zijn om zich door een politieman in het gezicht te laten schoppen in ruil voor de kans om hun verontwaardiging uit te schreeuwen. Omdat ik weet dat zij het in se bij het rechte eind hebben, maar alleen hun oplossingen wat knullig verwoorden. Omdat zij tenminste nog het gevoel hebben dat alles beter en eerlijker zou kunnen – een gevoel dat ik zelf jaren geleden verloren ben maar dat ik me, als ik maar hard genoeg probeer, nog perfect voor de geest kan halen.
San F. Yezerskiy
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u nstemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
22/10/2011 om 00:39
Als u niet langer gelooft in de mogelijkheid iets te veranderen, waarom schrijft u dan nog een blog?
Een opinie is op zich waardeloos, als er niets uit kan groeien.
U had iets kunnen betekenen, maar u kiest er duidelijk voor niets te betekenen.
U bent dus volledig geïntegreerd in het systeem.
En u bent dus mijn aandacht niet meer waard.
22/10/2011 om 09:18
Die schoppende flik beseft beseft niet dat ook door hém de bankcrisis wordt betaald.
Ik die dacht dat die “fortis” jongens in de bak zouden zitten. Naïviteit is niet mijn sterkste kant.
Misschien is die flik een of andere zoon van zo’n sjoemelende bankdirecteur.
Nu Dexia aan de beurt is verwacht ik hetzelfde scenario. Een paar weken moord en brand, nadien alles geregeld, de belastingbetaler heeft het andermaal opgelost.
22/10/2011 om 19:07
De boodschap van de Indignados is er een van naïviteit.
Ik kan hen gelijk geven wanneer ze zeggen dat ieder individu evenveel kansen dient te hebben op gebied van studie, job, een dak boven het hoofd, enz…
Ze slaan de bal echter compleet mis wanneer ze zeggen dat de rijkdommen van de G7 moeten verdeeld worden onder de 7 miljard mensen op deze planeet. Dat is een misplaatste grap en dat scenario zal nooit werkelijkheid worden.
Ik begrijp ook niet waarom men het systeem van kapitalisme met de grond wenst gelijk te maken. Het systeem op zich heeft ons decennia lang bijzonder veel diensten bewezen, en doet dat nog steeds. Het zijn de misbruiken ervan die aan banden moeten gelegd worden.
De auteur haalt terecht aan dat het hier om jongeren gaat die staan te roepen. Wanneer die jongeren voor de eerste keer hun aanslagbiljet van de personenbelasting krijgen, zullen ze inzien dat niet alleen de banken en het kapitalisme schuldig zijn, maar ook de overheden die jaren lang op een te grote voet hebben geleefd en de misbruiken van kapitalisme al dan niet bewust door de vingers hebben gezien.
Niets om jaloers op te zijn als je het mij vraagt.
22/10/2011 om 21:51
De beste manier op je bankdirecteur een schop in het kruis toe te dienen is hem te zeggen dat je zijn papierbrol niet meer moet.
Mijnheer de bankdirecteur, geef mij maar je kroonjuwelen.
Ik moet die gekleurde briefjes niet meer die je blijft bijdrukken naar eigen goeddunken.
Goud heeft geen tegenpartij.
Papiergeld wordt om de eeuw weer eens waardeloos door frauderende bankiers en politiekers.
We zijn nu weer zover.
Geloof de bankiers niet die zeggen dat goud gevaarlijk is .Het zijn de bankiers zelf die gevaarlijk zijn !
Goud staat al duizenden jaren voor rijkdom.
Kijk wat de Oosterlongen doen : hun spaarpot is goud en ze zijn met zoveel meer dan wij !
Zijn zij slimmer?
Of zijn wij dom?
Of worden wij dom gehouden ?
De beste verdediging tegen frauderende politiekers en bankiers is hun kroonjuwelen stelen.
Koop goud indignado’s
Vechten en protesteren is zinloos.
Pak ze daar waar het echt zeer doet straks bij de afrekening van de schuldorgie.
23/10/2011 om 08:32
San, ik voel eveneens een vorm van schaamte in mij opborrelen als ik die jonge mensen hoor en zie, ze staan met de klink in de handen om in “het” systeem in te treden en te doen zoals wij allen reeds decennia lang doen, en toch de moed en de waardigheid, en de naïviteit durven opbrengen om ieder onder ons een spiegel voor te houden, zelfs zichzelf tegen het lijf lopende in die spiegel, en wij… wij doen gewoon door, schudden even het hoofd en sakkeren over Mariani, De Haene, Gemeentelijke holding, verdampte miljarden, onze spaarcenten… ondertussen onze verwarming ietsje hoger, want het is koud.
Eerlijkheid gebied te zeggen dat onze passieve houding wraakroepend en beschamend is.
Ik ben dus ook jaloers op die jonge naïeve indignado’s.
23/10/2011 om 10:52
Beste Bernard Verstraeten,
Dat treft: dit is mijn laatste bijdrage aan deze website. Mij negeren zal nog nooit zo gemakkelijk geweest zijn.
Aan de andere kant kan twijfel en zelfkritiek, zelfs bij mensen van wie u verwacht dat zij altijd heel arrogant en duidelijk hun mening klaar hebben, alleen maar in uw voordeel werken.
Ik wens u nog veel geluk in uw verdere strijd tegen het systeem,
SFY
23/10/2011 om 19:33
Beste San, ik kan enkel spijt voelen bij deze beslissing.
Toch moet iets me van het hart; ik ben verrast door de snelle manier waarop je toegeeft aan iemand die waarschijnlijk zichzelf niet kan au sérieux nemen in het systeem waarin ook hij zijn partituur moet spelen, zoals wij allen!
Ik zou aan Mr Verstraeten willen vragen van eerst zichzelf in vraag te stellen en dan anderen met hun hoofd in de ware feiten te duwen, ik persoonlijk vind zijn houding “klein”.
24/10/2011 om 01:16
Beste SFY (ik hoop echt dat u dit alsnog leest),
Zoals ik eerder zei: u hebt mijn waardering, omdat u tenminste de reacties op uw eigen blog leest. En dit maakt het echt een blog! Zeer zeldzaam.
Ik loop niemand kritiekloos achterna. Duidelijkheid kan ik appreciëren, als het tenminste echt duidelijkheid is, arrogantie niet.
Ik was gewoon écht verontwaardigd (indignado) door uw houding, en heb daarom gereageerd zoals ik gereageerd heb.
Ik heb echter spijt van mijn laatste woorden, namelijk dat u mijn aandacht daarom niet meer waard zou zijn. Het feit dat ik uw reactie alsnog gelezen heb, is hiervan voldoende bewijs.
Mijn bedoeling was enkel dat u zich enige vragen zou stellen bij uw eigen houding tegenover de beweging van de ‘indignados’. Ik wilde eigenlijk enkel wat hernieuwd idealisme bij u losweken… That’s the point.
Blijkbaar waren mijn woorden te sterk. Ze zijn mijn doel voorbij geschoten.
Twijfel en zelfkritiek: die ken ik maar al te best, geloof me.
Van alle blogs hier kon ik de uwe het meest appreciëren. Ik zou het echt verschrikkelijk vinden indien ik, door op een moment al te sterk mijn mening uit te drukken, ervoor verantwoordelijk zou zijn dat u zich vanaf nu in stilzwijgen zou hullen.
@Romain: Ja, ik speel ook mijn partituur in het systeem, al is het nu die van werkloze sinds zes maanden, na een academische carriere. Sorry als ik daardoor als ‘indignado’ reageerde.
27/10/2011 om 16:21
Beste Bernard, ik vond jouw houding “klein”, doch ik neem mijn petje af voor jouw antwoord, dit vind ik groot, zéér groot!!!
Wat al te vaak voorkomt in onze samenleving is het gebrek aan fatsoen en durf om “sorry” te zeggen.
Al mijn oprechte respect, ik meen dit.
07/11/2011 om 20:28
Heel sympathiek, Bernard.
Maar het besluit van deze jongen stond, denk ik, allang vast.